Rozproszone widmo

FHSS to metoda rozpraszania widma w systemach szerokopasmowych, polegająca na przesyłaniu sygnałów radiowych przy cyklicznym zmienianiu częstotliwości. Może ona służyć zwiększeniu skuteczności i niezawodności transmisji, tak jak w telefonach GSM i komunikacji WiFi, albo do jej szyfrowania. W tym drugim przypadku podsłuchujący nie wie jaka będzie następna częstotliwość i nie może się dostroić do sygnału. A ta pani bardzo istotnie przyczyniła się do rozwoju tej technologii.

Hedy Lamarr stała się sławna gdy w 1933 roku, nazywając się jeszcze Hedwig Kiesler, zagrała w filmie Gustava Machatý’ego Ekstaza rolę młodej kobiety, dopiero co rozwiedzionej z niezaspokajającym jej potrzeb mężem. Dla ówczesnych widzów najbardziej pamiętne były sceny, w których Hedwig pływała i biegała nago po lesie, a także, choć ubrana, przeżywała orgazm. Wbrew obiegowym opiniom nie jest to ani film pornograficzny, ani też pierwszy film, który pokazywał w pełni kobiecą nagość, ale wszystko wskazuje na to, że jest to pierwszy film dostępny dla szerokiej publiczności, w którym przedstawiono kobiecy orgazm. Według niektórych źródeł, Hedwig go nawet nie udawała. W USA obowiązywał już kodeks Hayes’a, bardzo ograniczający pokazywanie nagości, zdrady małżeńskiej i masy innych ciekawych spraw, więc film miał sporo problemów. W niektórych stanach był ocenzurowany, w niektórych całkiem zabroniony.

Niedługo po nakręceniu Ekstazy dziewiętnastoletnia Hedwig wyszła za mąż za starszego od siebie o trzynaście lat przemysłowca, Friedricha Mandla. Jednym z pierwszych jego ruchów po ślubie z Hedwig była próba wykupienia wszystkich kopii Ekstazy, w celu ich zniszczenia. Niesamowicie zazdrosny, praktycznie uwięził ją w swej posiadłości Villa Fegenberg, i zakazał grania w filmach.

Nie wiadomo dokładnie jak wyglądała ucieczka Hedwig od Mandla w 1937 roku. Wiele wątpliwości związanych z jej życiorysem bierze się z tego, że choć w 1966 roku pojawiła się jej autobiografia, to wkrótce zaskarżyła wydawcę o to, że wiele anegdot zostało zmyślonych przez pisarza widmo, Leo Guilda. Według jednej wersji przebrała się za swoją pokojówkę aby wymknąć się Mandlowi, według innej namówiła go by pozwolił jej uczestniczyć w przyjęciu nosząc swą najdroższą biżuterię, a następnie go uśpiła i uciekła.

Po ucieczce z Austrii wylądowała we Francji, a zaraz potem w Anglii, gdzie poznała hollywoodzkiego producenta Louisa B. Meyera, który ją zatrudnił i nakłonił do zmiany nazwiska. W Ameryce zadebiutowała w filmie Algiers w 1938 roku. Jak na tamte czasy film był dość przyzwoity, choć jak na nasze nie — może już niedługo być niedostępny dla widzów niepełnoletnich, ponieważ pali się w nim strasznie dużo papierosów. Algiers można legalnie sciągnąć z Internet Archive.

W 1942 roku Hedy Lamarr i jej znajomy, kompozytor George Antheil, wymyślili i opatentowali system FHSS do zdalnego sterowania amerykańskimi torpedami w sposób, który uniemożliwiał przeciwnikowi wykrycie czy zagłuszanie sygnału. Powody, dla którego proponowane urządzenie nie weszło do produkcji nie do końca są jasne. W swoim artykule w Invention & Technology z wiosny 1997 (PDF dostępny tu po angielsku) Hans-Joachim Braun, profesor Uniwersytetu Bundeswehry w Hamburgu, opisuje perypetie wynalazców, wspominając, że lata spędzony z Mandlem nie poszły na marne. Mimo, że pokonali wiele trudności technicznych przy konstrukcji urządzenia, nie udało im się przekonać decydentów amerykańskiej marynarki wojennej. Braun cytuje Antheila:

W naszym patencie Hedy i ja staraliśmy się lepiej objaśnić mechanizm tłumacząc, że niektóre jego części działały tak jak podstawowy mechanizm pianoli. Tu, niewątpliwie, popełniliśmy błąd. Szacowni i twardogłowi panowie w Waszyngtonie, którzy badali nasz wynalazek, doczytali tylko do słowa „pianola”. Już widzę, jak mówili „Mój boże, wsadzimy pianolę do torpedy”.

Choć była okrzyknięta najpiękniejszą kobietą filmu, jej kariera trwała o wiele krócej niż innych gwiazd tego okresu. Od 1940 do 1949 roku zagrała w 18 filmach, później pojawiała się coraz rzadziej. W ostatnim filmie wystąpiła w 1959. Wycofała się z życia publicznego i zamieszkała na Florydzie.

Pod koniec lat 1990tych wizerunek Hedy pojawił się na opakowaniach i ekranach startowych Corel Draw, w wersjach 8 i 9, w uznaniu jej zasług jako wynalazcy. Lamarr się to nie spodobało, zaskarżyła Corela i sprawa zakończyła się ugodą.

Hedy Lamarr zmarła w 2000 roku w wieku 86 lat. Zgodnie z jej wolą, jej syn przewiózł prochy do Austrii i rozrzucił je w Lesie Wiedeńskim.


Podobał się ten wpis? To może zechcesz przeczytać Kobiety w nauce — te wzory nie przejdą

Tagi: , , , , , ,

Jedna odpowiedź to “Rozproszone widmo”

  1. Kobiety w nauce — te wzory nie przejdą | Szescstopni Says:

    […] Wraz z kompozytorem Georgem Antheilem opracowała i opatentowała w 1942 roku oparty na FHSS system zdalnego sterowania amerykańskimi torpedami w sposób, który uniemożliwiał przeciwnikowi wykrycie czy zagłuszanie sygnału. Wynalazek nie przyniósł im sławy ponieważ prace były tajne. Lamarr była już zresztą sławna od ponad dziesięciu lat, lecz nie jako naukowiec, tylko dzięki temu, że w wieku dwudziestu lat wystąpiła w czechosłowackim filmie Ekstaza i jako pierwsza w historii kina pokazała na ekranie orgazm. W czasie gdy pracowała nad wynalazkiem była jedną z czołowych gwiazd Hollywood. Więcej o niej pisałem tu. […]

Tu możesz zostawić komentarz, ale może najpierw przeczytaj "zasady komentowania".

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s


%d bloggers like this: